Mike’s Foto Blog

Houdt reggae nog stand tussen al dat R&B geweld tegenwoordig?
Tuurlijk! Vooral als het een hele fijne combinatie is tussen Good Ol’ Bob Marley’s reggae en andere zoete klanken uit de Caribbean. De mannen - en tegenwoordig 2 vrouwen - van Orange Grove doen het gewoon. Ik volg ze al een tijdje en ga ze steeds meer bewonderen. Ze werken er keihard aan en hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Hun muziek staat als een huis, is goed gevariëerd en ook de live act wordt steeds beter. Zeker na de toevoeging van 2 alleraardige dames als backing vocals.

Uiteraard heb ik een verborgen agenda… Orange Grove was voor mij de eerste band waar ik een fotoshoot mee heb gehouden. Het resultaat mag - en dat durf ik rustig zelf te zeggen - er zijn. Het resultaat van die sessie is hier te zien. Een van die foto’s is uiteindelijk op de achterkant van de CD “Genuine Origins” terecht gekomen. Iets waar ik best trots op ben. Vandaar dat ik hoop dat deze CD een vette hit wordt - niet in de laatste plaats omdat ik het deze hardwerkende band enorm gun.

Vrijdag 9 februari was het dan zover, de CD werd gepresenteerd tijdens een geweldige Release Party in het Paard van Troje te Den Haag. De sfeer was natuurlijk enorm gezellig; alle die-hard fans waren er. Uiteraard gaven de jongens en meisjes van OG een spetterend optreden, met gastoptredens van Intwine (Touché produceerde de CD) en Splendid. Na de encore werd het publiek uitgebreid bedankt door een uitgelaten band:

En dan kan ik het niet laten om uit pure zelfbevlekking een scan van de hoes te laten zien…

En nu maar hopen op een vette hit!

Dat ook F1 coureurs net als alle andere mannen altijd jongetjes blijven bleek wel toen het kwartet van Vodafone McLaren Mercedes hun nieuwe speelgoed gepresenteerd kregen. Want naast een nieuwe bolide, de MP4-22,kregen ze ook een nieuwe cellulair van Vodafone. En daar waren de mannen erg mee in hun sas. Ze zagen de schitterende chromen raceauto achter hen meteen niet meer staan:

De mannen in het midden zijn Fernando Alonso en Lewis Hamilton (of Gamilton zoals de Spanjaarden zeggen). Aan weerszijden zien we Perdo Martinez de la Rosa en Gary Paffet, die de rol van test- en reservecoureur vervullen.

Daarna waren de heren van BMW Sauber F1 aan de beurt om hun F1.07 te presenteren. Zij gingen later op de dag meteen aan de bak met hun nieuwe creatie op het circuit van Valencia:

Op mijn Flickr pagina zijn alle foto’s te zien.

Is een band gebaat bij een wedstrijd?
Dat valt altijd pas achteraf te beoordelen natuurlijk. Abba heeft er wel wat aan gehad lijkt het… De Grote Prijs van Nederland is er ook zo een, en inmiddels is het de Grolsch Grote Prijs van Nederland geworden (money, money, money…heb je Abba weer…). Feit is wel dat er de afgelopen jaren geen absolute doorbraak is geweest onder de winnaars van de Grote Prijs. Uiteraard hebben ze meer optredens en hopelijk meer CD’s verkocht, maar een plaatsje tussen de Rich and Famous zat er niet in. Nu is dat niet voor iedereen een doel op zich, maar toch…je verwacht er heel wat van. Wat in ieder geval wel snor zit, is de sfeer tijdens de avonden dat ik aanwezig was. En niet te vergeten het nivo van de deelnemende bands. Er is behoorlijk wat talent in Nederland. Helaas gaat dat aan een grote groep compleet voorbij. Wie weet helpt het dat de finales ook hier en daar op TV worden uitgezonden, en alle groepen inmiddels ook een presence op MySpace hebben.

Anyway…terug naar die finale. Er zijn zoals bekend 3 finales: Singer/Songwriter, Pop/Rock en HipHop/RnB. De Singer/Songwriter finales waren in de middag en de andere twee tegelijkertijd in de Melkweg en Paradiso in de avond. Dat betekent dat je heen en weer moet hollen óf een keuze maken. Wij (collega snapshotter Imro et Moi, dit le fou) besloten om in Paradiso bij de HipHip/RnB finale te blijven. Weer eens wat anders dan dat gitaargeweld en HipHop is bovendien één van mijn muzikale voorkeuren. RnB wat minder, maar ik had de acts vooraf een beetje gescreend en het leek gelukkig niet op Mariah Scarey… Er was zelf een witman onder de rappers, Grootmeester Jan:

En Grootmeester Jan is een man die lekker rappen kan… Een heel ander gezicht dan Shock-E, die een heel andere attitude op na houdt en ook een andere stijl van rappen heeft:

De uiteindelijke winnaar, kondreman Blaxtar was wat mij betreft een terechte winnaar. De jury had het zwaar, want het nivo was hoog en de acts waren dik in orde. In feite had iedereen kunnen winnen, zonder iets weg te willen nemen van Blaxtar. Zijn rhymes deden met denken aan die van MC Solaar, een van mijn favo rappers. Het leuke is dat de broer van Blaxtar twee jaar geleden dezelfde finale wist te winnen. Het zit blijkbaar in de genen…

Hopelijk lukt het Blaxtar om door te breken. Aan hem zal het niet liggen…

Wie is er niet opgegroeid met dit epische lied van Buizen Berend?
Juist! Mensen die nóg ouder zijn dan moi…

Onvermijdelijk is dit hét motorcross lied bij uitstek. En als oude mannen het over motorcross hebben, komt het gesprek onvermijdelijk op de Veronica Strandrace. Dit was een evenement dat 15 jaar geleden door het toenmalige Veronica werd georganiseerd en uitgroeide tot een van de grootste cross events van Europa (wereld?). Red Bull nam het op zich om dit event nieuw leven in te blazen onder de naam Red Bull Knock-Out. Ongeveer hetzelfde concept, maar met een paar twists waarmee ik jullie niet zal vermoeien. Het gaat hier tenslotte om de foto’s. En er viel zát te fotograferen. De kwalificatie begon met 500 motoren die een uurtje mochten rossen over het Scheveningse zand. Dat namen een aantal echt letterlijk:

De baan was moordend. Na slechts 3 rondjes in de kwalificatie zag ik al een flink aantal coureurs die zich afvroegen waarom ze in hemelsnaam uit bed zijn gekomen op zondagochtend… Er was een enorm wasbord aangelegd met de treffende naam ‘Hills of pain’. Ik denk dat het wel 500 meter was en dat is lang…erg lang… Alleen de topcoureurs scheurden vrijwel moeiteloos over de baan. Een gezegde over mannen en jongens komt in me op. Uiteindelijk blijft het qua foto’s moeilijk kiezen bij dit soort events. Mooie jumps en veel opspattend zand zien er altijd erg spectaculair uit, maar uiteindelijk blijft er maar één shot over dat kenmerkend is voor Scheveningen en strandraces: het rechte stuk langs de vloedlijn:

Wat een geweldig gezicht is dat! Met ruim 160km/h scheuren ze langs het water. Hier kunnen ze eventjes uitrusten zullen we maar zeggen. Al met al een fraai evenement en hopelijk komt dit volgend jaar weer terug. Dit keer was het weer niet altijd even fraai, hoewel de regen beperkt bleef tot een enkel buitje, maar toch zijn er 150.000 man op af gekomen.

Meer foto’s zijn te vinden in mijn digitale zandbak.

Waarom is dit zo’n geweldig land?
Misschien wel omdat dit het enige land ter wereld is waar een stelletje drugsdealers hun 25-jarig jubileum vieren door een poptempel af te huren en gratis dope uit te delen? Voor de moraalridders reden om het paard te zadelen en ten strijde te trekken natuurlijk…maar wat is er dan zo vreselijk fout aan een avond vol muziek en een paar joints? Ik heb niet één wanklank gehoord; iedereen kwam er gewoon voor een gezellige avond met live muziek, een glaasje bier en een joint (lang niet iedereen natuurlijk). Maar goed, wat was de gelegenheid?

De Grass Company in Tilburg bestaat 25 jaar en dat wilden ze vieren. Zaal 013 in Tilburg werd afgehuurd en in alle ruimtes van deze Brabantse Poptempel was wat te doen. En de line-up was goed: naast mijn vrienden van Awaiting Seasons (halve finale Grote Prijs van Nederland), waren F.R.E.U.D, Beatbusters (Ska) en Beef (Ska/Reaggea/Rock) te horen. In de kleine zaal was ook nog ene Kid Beyond, een wonderbaarlijke Human Beatbox, te bewonderen. De Grass Company had leuk uitgepakt, want naast de collectie rookwaar hadden ze ook wat te eten meegenomen. Dit om te laten zien dat hun shops niet zomaar een vaag aftreksel zijn van een illegale opiumkit. Je kunt er namelijk ook heerlijk eten.

Maar goed, de muziek… Awaiting Seasons gaf zoals te doen gebruikelijk weer een gave show. Wat een energie straalt daarvan uit. En ik moet het frontman Joost nageven: de nieuwe gitarist Robin is inderdaad ‘da bomb’. Hij maakt de sound écht lekker alleen staat het podium een beetje vol…

Beatbusters waren ook errug lekker. Ska is nog lang niet dood! Gewoon hele lekkere feestmuziek en de mannen op het podium maakten er echt iets leuks van. Bij de Grass Company werken een aantal muzikanten, waaronder Joost van Awaiting Seasons. Zij hebben zich verenigd in The Headshop Boys en spelen een lekker stukje muziek. Zij speelden in de grote zaal en Joost hintte al de hele avond in de richting van gratis joints…en op enig moment was het ook zover: 500 voorverpakte joints werden over het publiek uitgestrooid! Manna from heaven zou je haast in een religieuze opwellig zeggen…
Als afsluiter was er Beef & Friends. Ik kende Beef alleen van naam, maar dit is écht een heerlijke party band. Wát een feest! En hun friends mochten er ook zijn: Shyrock, Kenny B uit Suriname en Tippa Irie uit Engeland (via Africa) maakten er een hele leuke show van. Vooral Tippa is een persoonlijkheid. Deze ‘Original Ragga-Muffin’ stal de show wat mij betreft. Maar ook de mannen van Beef zelf kunnen er wat van. Ik zie graag dat artiesten lekker opgaan in hun muziek en een leuk feestje bouwen op het podium. Dat kun je dus makkelijk overlaten aan de jongens en meisjes van Beef.

Al met al een zeer geslaagde avond, die tot in de kleine uurtjes duurde. Door het einde van de zomertijd hadden we zelfs een uurtje extra en dat kwam goed uit. Het hele feest is te zien op mijn virtuele headshop.