Mostly geleuter…
Concerten
Fotoseries van concerten waar ik (al dan niet met toestemming) foto’s heb genomen.
Eerste CD voor Orange Grove vette hit!
Feb 9th
Houdt reggae nog stand tussen al dat R&B geweld tegenwoordig?
Tuurlijk! Vooral als het een hele fijne combinatie is tussen Good Ol’ Bob Marley’s reggae en andere zoete klanken uit de Caribbean. De mannen – en tegenwoordig 2 vrouwen – van Orange Grove doen het gewoon. Ik volg ze al een tijdje en ga ze steeds meer bewonderen. Ze werken er keihard aan en hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Hun muziek staat als een huis, is goed gevariëerd en ook de live act wordt steeds beter. Zeker na de toevoeging van 2 alleraardige dames als backing vocals.
Uiteraard heb ik een verborgen agenda… Orange Grove was voor mij de eerste band waar ik een fotoshoot mee heb gehouden. Het resultaat mag – en dat durf ik rustig zelf te zeggen – er zijn. Het resultaat van die sessie is hier te zien. Een van die foto’s is uiteindelijk op de achterkant van de CD “Genuine Origins” terecht gekomen. Iets waar ik best trots op ben. Vandaar dat ik hoop dat deze CD een vette hit wordt – niet in de laatste plaats omdat ik het deze hardwerkende band enorm gun.
Vrijdag 9 februari was het dan zover, de CD werd gepresenteerd tijdens een geweldige Release Party in het Paard van Troje te Den Haag. De sfeer was natuurlijk enorm gezellig; alle die-hard fans waren er. Uiteraard gaven de jongens en meisjes van OG een spetterend optreden, met gastoptredens van Intwine (Touché produceerde de CD) en Splendid. Na de encore werd het publiek uitgebreid bedankt door een uitgelaten band:
En dan kan ik het niet laten om uit pure zelfbevlekking een scan van de hoes te laten zien…
En nu maar hopen op een vette hit!
Stagereport: Living Colour in 013
Dec 15th
Doen de oudjes het nog wel?
Nou…déze oudjes nog wél in ieder geval! Het kwartet rondom meester gitarist Vernon Reid en zanger Corey Glover lieten zien dat je niet persé een angry young man moet zijn om lekker funkmetal te maken. De heren gaven ‘m flink van katoen. Zaal 013 in Tilburg leek redelijk vol/uitverkocht een aangezien het een band uit de jaren 80/90 betrof, lag de gemiddelde leeftijd wat hoger dan bij een Korn concert. En dat missen die jonkies dan maar mooi zou ik haast zeggen…hadden ze maar beter op moeten letten. Living Colour was indertijd een baanbrekende band, en sowieso de eerste all black metalgroep. Het zou natuurlijk geen rol mogen spelen, maar het nu eenmaal redelijk bijzonder. Ze waren in er in ieder geval vroeg bij om muziekstijlen te mixen, vandaar de betiteling funkmetal. Het ene nummer neigt wat meer naar de metalkant en andere nummers zijn weer pure funk. Heerlijk, vooral door het lekker vette baswerk van Doug Wimbish. Wat is dat een beest op de bas:
Kortom: het was een heerlijk concert. Corey is heerlijk fotogeniek, dus die is veelvuldig geknipt. Uiteraard ook de meneer hierboven, die bijna zijn bas in tweeën brak met dat gepluck en geslap…
Meer lekkers van Living Colour is te zien op mijn Flickr pagina.
And the winner is…
Dec 9th
Is een band gebaat bij een wedstrijd?
Dat valt altijd pas achteraf te beoordelen natuurlijk. Abba heeft er wel wat aan gehad lijkt het… De Grote Prijs van Nederland is er ook zo een, en inmiddels is het de Grolsch Grote Prijs van Nederland geworden (money, money, money…heb je Abba weer…). Feit is wel dat er de afgelopen jaren geen absolute doorbraak is geweest onder de winnaars van de Grote Prijs. Uiteraard hebben ze meer optredens en hopelijk meer CD’s verkocht, maar een plaatsje tussen de Rich and Famous zat er niet in. Nu is dat niet voor iedereen een doel op zich, maar toch…je verwacht er heel wat van. Wat in ieder geval wel snor zit, is de sfeer tijdens de avonden dat ik aanwezig was. En niet te vergeten het nivo van de deelnemende bands. Er is behoorlijk wat talent in Nederland. Helaas gaat dat aan een grote groep compleet voorbij. Wie weet helpt het dat de finales ook hier en daar op TV worden uitgezonden, en alle groepen inmiddels ook een presence op MySpace hebben.
Anyway…terug naar die finale. Er zijn zoals bekend 3 finales: Singer/Songwriter, Pop/Rock en HipHop/RnB. De Singer/Songwriter finales waren in de middag en de andere twee tegelijkertijd in de Melkweg en Paradiso in de avond. Dat betekent dat je heen en weer moet hollen óf een keuze maken. Wij (collega snapshotter Imro et Moi, dit le fou) besloten om in Paradiso bij de HipHip/RnB finale te blijven. Weer eens wat anders dan dat gitaargeweld en HipHop is bovendien één van mijn muzikale voorkeuren. RnB wat minder, maar ik had de acts vooraf een beetje gescreend en het leek gelukkig niet op Mariah Scarey… Er was zelf een witman onder de rappers, Grootmeester Jan:
En Grootmeester Jan is een man die lekker rappen kan… Een heel ander gezicht dan Shock-E, die een heel andere attitude op na houdt en ook een andere stijl van rappen heeft:
De uiteindelijke winnaar, kondreman Blaxtar was wat mij betreft een terechte winnaar. De jury had het zwaar, want het nivo was hoog en de acts waren dik in orde. In feite had iedereen kunnen winnen, zonder iets weg te willen nemen van Blaxtar. Zijn rhymes deden met denken aan die van MC Solaar, een van mijn favo rappers. Het leuke is dat de broer van Blaxtar twee jaar geleden dezelfde finale wist te winnen. Het zit blijkbaar in de genen…
Hopelijk lukt het Blaxtar om door te breken. Aan hem zal het niet liggen…
Free Dope!
Oct 30th
Waarom is dit zo’n geweldig land?
Misschien wel omdat dit het enige land ter wereld is waar een stelletje drugsdealers hun 25-jarig jubileum vieren door een poptempel af te huren en gratis dope uit te delen? Voor de moraalridders reden om het paard te zadelen en ten strijde te trekken natuurlijk…maar wat is er dan zo vreselijk fout aan een avond vol muziek en een paar joints? Ik heb niet één wanklank gehoord; iedereen kwam er gewoon voor een gezellige avond met live muziek, een glaasje bier en een joint (lang niet iedereen natuurlijk). Maar goed, wat was de gelegenheid?
De Grass Company in Tilburg bestaat 25 jaar en dat wilden ze vieren. Zaal 013 in Tilburg werd afgehuurd en in alle ruimtes van deze Brabantse Poptempel was wat te doen. En de line-up was goed: naast mijn vrienden van Awaiting Seasons (halve finale Grote Prijs van Nederland), waren F.R.E.U.D, Beatbusters (Ska) en Beef (Ska/Reaggea/Rock) te horen. In de kleine zaal was ook nog ene Kid Beyond, een wonderbaarlijke Human Beatbox, te bewonderen. De Grass Company had leuk uitgepakt, want naast de collectie rookwaar hadden ze ook wat te eten meegenomen. Dit om te laten zien dat hun shops niet zomaar een vaag aftreksel zijn van een illegale opiumkit. Je kunt er namelijk ook heerlijk eten.
Maar goed, de muziek… Awaiting Seasons gaf zoals te doen gebruikelijk weer een gave show. Wat een energie straalt daarvan uit. En ik moet het frontman Joost nageven: de nieuwe gitarist Robin is inderdaad ‘da bomb’. Hij maakt de sound écht lekker alleen staat het podium een beetje vol…
Beatbusters waren ook errug lekker. Ska is nog lang niet dood! Gewoon hele lekkere feestmuziek en de mannen op het podium maakten er echt iets leuks van. Bij de Grass Company werken een aantal muzikanten, waaronder Joost van Awaiting Seasons. Zij hebben zich verenigd in The Headshop Boys en spelen een lekker stukje muziek. Zij speelden in de grote zaal en Joost hintte al de hele avond in de richting van gratis joints…en op enig moment was het ook zover: 500 voorverpakte joints werden over het publiek uitgestrooid! Manna from heaven zou je haast in een religieuze opwellig zeggen…
Als afsluiter was er Beef & Friends. Ik kende Beef alleen van naam, maar dit is écht een heerlijke party band. Wát een feest! En hun friends mochten er ook zijn: Shyrock, Kenny B uit Suriname en Tippa Irie uit Engeland (via Africa) maakten er een hele leuke show van. Vooral Tippa is een persoonlijkheid. Deze ‘Original Ragga-Muffin’ stal de show wat mij betreft. Maar ook de mannen van Beef zelf kunnen er wat van. Ik zie graag dat artiesten lekker opgaan in hun muziek en een leuk feestje bouwen op het podium. Dat kun je dus makkelijk overlaten aan de jongens en meisjes van Beef.
Al met al een zeer geslaagde avond, die tot in de kleine uurtjes duurde. Door het einde van de zomertijd hadden we zelfs een uurtje extra en dat kwam goed uit. Het hele feest is te zien op mijn virtuele headshop.
Recount!
Sep 17th
Hoe beoordeelt een jury een band?
Ik denk dat we het nooit zullen weten… Gisteravond vond in de Ekko te Utrecht de ene halve finale plaats van de Grolsch Grote Prijs van Nederland, een band-competitie. Uiteindelijk bedoeld om nieuw talent de kans te geven zich in de kijkerd te spelen. Wie wint krijgt behalve geld ook nog wat praktische ondersteuning zoals coaching, studiotijd voor een demo enz. Mijn vrienden van Orange Grove hadden het tot deze halve finale geschopt. Reden genoeg voor mij om eens een kijkje te nemen.
De jury beoordeelt een band niet alleen op haar kwaliteiten on stage, maar ook hoe ze met de fans omgaan, hoe alles geregeld is, omgang met de media en noem maar op. Op zich zou je dan zeggen dat een band die uiteindelijk op een derde plaats stond met het internet stemmen, de meeste (by far) met zaalstemmen, de winnaar van de Grolsch Tourbus voor de fans (voor wie in 1 dag 50 fans kon mobiliseren) én die bovendien ook nog eens een interview heeft geregeld voor The Box’s Moccah behoorlijk hoog moet scoren. Tsja…als de zaal de jury was geweest (of elke andere willekeurige zaal waar OG optreedt for that matter) was het zo klaar als een klontje. Maar nee… Hoewel Michael en zijn clubje de boel behoorlijk op stelten zette, heeft het de jury behaagd om anders te beslissen.
Niets ten nadele van de overige deelnemers overigens. Wat ik heb gezien vond ik best ok, en er waren twee die ik erg goed vond. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak. En kritiek op de jurybeslissing impliceert indirect dat de finalisten ten onrechte in de finale terecht zijn gekomen. En dat vind ik niet correct. Als bonus nog een foto van één van de finalisten, Awaiting Seasons. De gitarist van deze band was erg fotogeniek, maar zeer bewegelijk :
Meer moois uit de Ekko is te beleven in mijn Digitale Belevingswereld.
