Mike’s Foto Blog

Waarom is dit zo’n geweldig land?
Misschien wel omdat dit het enige land ter wereld is waar een stelletje drugsdealers hun 25-jarig jubileum vieren door een poptempel af te huren en gratis dope uit te delen? Voor de moraalridders reden om het paard te zadelen en ten strijde te trekken natuurlijk…maar wat is er dan zo vreselijk fout aan een avond vol muziek en een paar joints? Ik heb niet één wanklank gehoord; iedereen kwam er gewoon voor een gezellige avond met live muziek, een glaasje bier en een joint (lang niet iedereen natuurlijk). Maar goed, wat was de gelegenheid?

De Grass Company in Tilburg bestaat 25 jaar en dat wilden ze vieren. Zaal 013 in Tilburg werd afgehuurd en in alle ruimtes van deze Brabantse Poptempel was wat te doen. En de line-up was goed: naast mijn vrienden van Awaiting Seasons (halve finale Grote Prijs van Nederland), waren F.R.E.U.D, Beatbusters (Ska) en Beef (Ska/Reaggea/Rock) te horen. In de kleine zaal was ook nog ene Kid Beyond, een wonderbaarlijke Human Beatbox, te bewonderen. De Grass Company had leuk uitgepakt, want naast de collectie rookwaar hadden ze ook wat te eten meegenomen. Dit om te laten zien dat hun shops niet zomaar een vaag aftreksel zijn van een illegale opiumkit. Je kunt er namelijk ook heerlijk eten.

Maar goed, de muziek… Awaiting Seasons gaf zoals te doen gebruikelijk weer een gave show. Wat een energie straalt daarvan uit. En ik moet het frontman Joost nageven: de nieuwe gitarist Robin is inderdaad ‘da bomb’. Hij maakt de sound écht lekker alleen staat het podium een beetje vol…

Beatbusters waren ook errug lekker. Ska is nog lang niet dood! Gewoon hele lekkere feestmuziek en de mannen op het podium maakten er echt iets leuks van. Bij de Grass Company werken een aantal muzikanten, waaronder Joost van Awaiting Seasons. Zij hebben zich verenigd in The Headshop Boys en spelen een lekker stukje muziek. Zij speelden in de grote zaal en Joost hintte al de hele avond in de richting van gratis joints…en op enig moment was het ook zover: 500 voorverpakte joints werden over het publiek uitgestrooid! Manna from heaven zou je haast in een religieuze opwellig zeggen…
Als afsluiter was er Beef & Friends. Ik kende Beef alleen van naam, maar dit is écht een heerlijke party band. Wát een feest! En hun friends mochten er ook zijn: Shyrock, Kenny B uit Suriname en Tippa Irie uit Engeland (via Africa) maakten er een hele leuke show van. Vooral Tippa is een persoonlijkheid. Deze ‘Original Ragga-Muffin’ stal de show wat mij betreft. Maar ook de mannen van Beef zelf kunnen er wat van. Ik zie graag dat artiesten lekker opgaan in hun muziek en een leuk feestje bouwen op het podium. Dat kun je dus makkelijk overlaten aan de jongens en meisjes van Beef.

Al met al een zeer geslaagde avond, die tot in de kleine uurtjes duurde. Door het einde van de zomertijd hadden we zelfs een uurtje extra en dat kwam goed uit. Het hele feest is te zien op mijn virtuele headshop.

Hoe lekker kan Thais eten zijn?
Vreselijk lekker! Afgelopen zondag had ik een ‘klusje’ op te knappen in een Thais Restaurant. De Siam Lounge te Hilversum om precies te zijn. Een vriend van me gaat de website maken en vroeg of ik wat foto’s van het eten wilde maken. Om de site wat op te leuken… Als tegenprestatie moesten we opeten wat ik fotografeerde. Een gegeven paard moet je niet in de bek kijken natuurlijk. Hoewel dat met het eerste slachtoffer niet meeviel:

Deze roodbaars was echt heerlijk! Zo ook al het andere eten. Het maken van de foto’s was hard werken en flink zweten onder de 3 studiolampen, maar het resultaat mag er zijn. Toch nog ruim 3 uur bezig geweest om 6 gerechten te fotograferen. De tijd gaat zitten in het proberen van verschillende achtergronden om te zien wat het beste werkt op de site en vooral het goed leggen van het gerecht. De kok mocht zich er namelijk ook mee bemoeien, en daar was ie erg blij mee. Hij was dus steeds bezig om alles goed op het bord te draperen. Logisch, want het eten is voorlopig wél zijn creatie en als het er niet lekker uit ziet, krijgt hij het op zijn bord. Wat wij ook nog op ons bord kregen, was deze sateh. Gelukkig een keer zonder pindasaus waarmee je natuurlijk dit kostelijke eten mee vermoord:

Al met al een zeer geslaagde middag. Voor mij een leuk kans om een keer aan productfotografie te ruiken. En het smaakte naar meer. Mij gaan ze daar in de Siam Lounge nog een keer terug zien. Maar dan zonder camera. In mijn digitale restaurant is meer lekkers te zien.

Is Amsterdam nog wel leuk?
Tsja…daar zijn de meningen over verdeeld. Feit blijft dat Amsterdam, net als elke andere grote stad, altijd wel wat te bieden heeft. Er gebeurt altijd wat, waar je ook heen gaat. Op onze volstrekt willekeurige wandeling door het centrum van deze stad, kwamen we zat vermaak tegen. En dan zijn we er niet eens specifiek naar op zoek gegaan. Erg leuk en altijd spectaculair was de vuurvreter/spuger die op de Dam zijn act vertoonde:

Ook leuk om zomaar over te struikelijk was de jaarlijkse Sloepenrace door de grachten. Hoewel een aantal sloepen niet echt heel hard (meer) gingen ben ik er toch nog in geslaagd om een paar actieshots te maken. Volgens mij lijkt het zo nog nét of ze er écht hard aan trekken…

Verder hou ik me in dit soort situaties ook altijd bezig met volkomen zinloze foto’s. Plaatjes die nergens over gaan, maar ook niet dat doel hebben. Is het kunst? Ik zou het niet weten. Misschien gaat iemand ermee lopen als ik 350 jaar dood ben… Voorlopig maak ik ze just for fun. Soms is net niets, maar soms vind ik het resultaat best leuk en hou ik ‘m. Deze wilde ik jullie niet onthouden:

Ik vind in deze pan het leuke dat het slot van de fiets scherp is, en ook meteen het meest opvallende aan de fiets. Bovendien kenmerkend voor een Amsterdamse fiets: oversized sloten. Dus eigenlijk een perfecte kunstzinnige voorstelling van Amsterdam. Het volledige beeldverhaal van mijn Amsterdamse belevenissen in mijn Electrische Gracht.

Wat is een race zonder mooie dames?
Niet veel aan zou ik durven stellen… Waar de vorige door mij bezocht A1GP race nog vrijwel geheel verstoken was van enig vrouwelijk schoon in pitlane of paddock, wemelde het er op Zandvoort haast van. Hulde aan de organisatie! En hulde aan Team Tsjechië, die blijkbaar precies weet waar het om draait in de racerij en zelf ook een blik meisje hadden meegenomen. En niet zomaar een paar meisjes, maar échte Oost Europese schoonheden. Ik ben er een aantal jaren geleden geweest en kan u uit eerste hand melden dat deze dames redelijk representatief zijn voor het vrouwelijk schoon ginds.

Niets teveel gezegd, toch? Je zou haast vergeten dat je voor de snelle autootjes kwam. Nee, de organisatie heeft haar faux pas van vorig jaar ruimschoots goedgemaakt. De vraag zou zelfs gesteld kunnen worden of er niet teveel dames rondliepen, al dan niet schaars gekleed. Die vraag kan met een volmondig ‘neen’ beantwoord worden. De racerij is een aparte tak van sport en apetijtelijke dames maken daar integraal deel van uit. Ook de sponsor had het goed begrepen. Vlak voordat het circus neerstreek in Zandvoort maakte de organisatie bekend dat Bavaria sponsor is geworden van de A1GP serie. Dat betekent onder andere dat de meisjes op de grid in bevallige Bavaria pakjes gekleed gaan. Dat laatste geeft een heel nieuwe betekenis aan de voormalige Bavaria slogan ‘zo, nu eerst een Bavaria’.

Voelt u wel?
De rest van mijn fotografische belevenissen rond het circuit kunt u bewonderen in mijn Digitale Tarzanbocht. Ook kunnen ze deze keer nabesteld worden. Kijk daarvoor op Oypo.