Mike’s Foto Blog

Wie laten de jonge garde zien hoe het moet?
De oude garde natuurlijk. De nieuwe lichting niets te na uiteraard. Maar de reden dat de jeugd van tegenwoordig (niet de groep) met muziek maken begint is natuurlijk de oude garde. Thé Lau (bekend van zijn combo The Scene) en Jan Akkerman (bekend van o.a.Kaz Lux, Brainbox en natuurlijk Focus) waren woensdagavond aan de beurt om het Zomerfeestpubliek te vermaken. Wat kan ik zeggen. De avond begon een beetje lauw (no pun intended) maar dat lag meer aan het dreigende weer vermoed ik. Later kreeg het publiek er meer plezier in en stond de Grote Markt uiteindelijk toch nog vol enthousiaste mensen. Thé deed het goed, en zette een strakke set neer. En dat zegt iemand die niet echt de grootste fan van Nederlandstalige muziek is.

En wat kan ik zeggen van Jan Akkerman? Een van Neerlands grootste gitaarhelden. Hij speelt gewoon de tent plat. Hij moest op een gegeven moment stoppen vanwege de vergunning. Toch vanaf 22:45 tot 00:30 gespeeld. Jan is mijn Held…

Dit en meer op mijn Elektrische Zomerfeest.

Zijn zomerfeesten suf?
Niet meer…vroegâh, ik weet het nog goed, was het dramatisch. Je mocht blij zijn als er één avond was met een redelijk programma. De laatste jaren echter, is er een ‘wind of change’ komen aanwaaien en worden er goede bands neergezet. Uiteraard is het niet allemaal mijn persoonlijke smaak, maar je moet wel met iedereen rekenening houden. De eerste avond was het de beurt aan de heren van Mose Lee (local heroes meen ik) en Di-Rect om het spits af te bijten. En dat deden ze goed moet ik zeggen. Het fotografisch bewijs:

En de fotogenieke meneer van Di-Rect:

Woensdag krijgen we Thé Lau en Jan Akkerman (jawel, de oudjes doen het nog best!) voorgeschoteld. Ik ben benieuwd… Het hele verhaal van de Zomerfeesten is te vinden op mijn digitale concertpodium.

Bestaat er nog écht theater in Nederland?
Toch wel… En tijdens het theaterfestival De Parade in Amsterdam zeker. Een bonte verzameling van theater(tje)s die nog het meest doet denken aan een ouderwetse kermis is neergestreken in het M.L.Kingpark. Volgens mijn vriend Bubo (uit de grote stad) die mij rondleide, is dit nog écht een festival. En ik moet ‘m gelijk geven. Dit is ook nog écht theater, met bijzondere en (bijzonder) originele voorstellingen. Wij hebben 3 voorstellingen bekeken: Spinvis (featuring Simon Vinkenoog), een waterballet zonder woorden en een soort ‘Rain Man’ die zonder kijken kon zeggen wat mensen in hun handen hadden. Wonderbaarlijk… Er was echt heel veel te zien, en ik vond de rondreizende bioscoop een geweldige vinding: een Daf met een projector op het dak een een scherm ervoor. In de auto met maximaal 4 man gezellig knus naar een film kijken. Fantastisch idee!

Aangezien de voorstelling steeds in een vrij krappe tent plaatsvond, had ik geen zin om gruwelijk in de weg te gaan lopen om foto’s te maken. En soms is het ook erg leuk om een voorstelling te ondergaan zonder druk bezig te zijn met de camera. Mijn fotografische kunsten zijn beperkt gebleven tot een aantal snaps. Deze meneer lokte klanten naar binnen (de Rain Man) met een haast poëtische woordenvloed. Hij probeerde je te verleiden met heel veelbelovende kreten, maar uiteindelijk liet ie niets los over hetgeen je binnen te zien zou krijgen. Hij deed het geweldig en bleef aan één stuk door praten. Ik zou de man willen huren voor een feestje…

Zo rondlopend kom je op de Parade de meest vreemde acts tegen. De meneer hieronder probeerde samen met Nico de langste zin te maken. Ik meen dat het record op ruim 2 uur staat. Weer één van die leuke dingen die je er kunt zien. Volkomen nutteloos, maar dat is het leven ook…

In het kader van ‘het is niet veel, maar komt uit een goed hart’ is de rest te bewonderen in mijn digitale fototheater.