Mike’s Foto Blog

Maar hoe houd je het dan 24 uur vol?
Niet met doping, zo wist de Audi dokter me te vertellen. Nee, het zijn huisgemaakte energiedrankjes meldt hij trots in het Audi krantje. Ook vertrouwt hij op natuurlijke producten vanwege de strikte dopingcontrole. Zelfs een simpele neusspray is tricky wat dat betreft. Uw razende reporter trok er natuurlijk meteen op uit om daar het fijne van te weten… En ik heb wederom één van de geheimen van Le Mans ontdekt:

Hier zien we duidelijk hoe Frank Biela tijdens een van zijn pauzes huisgemaakt koffie drinkt en een sigaretje rookt. Als een ware sportman, zou ik haast zeggen!

Het is me weer helemaal duidelijk. De mystiek rond het endurance racing is er weer helemaal van af. Een paar fraaie schaarsgeklede dames, een pot stevige koffie en een slof sigaretten is alles wat je nodig hebt om deze race op je naam te zetten. Oja…en een hele snelle auto natuurlijk, die ook nog eens 24 uur heel blijft…

Uw razende reporter is inmiddels weer terug in Nederland en kan resumerend stellen dat Le Mans een slijtageslag is voor mens, machine én de pers natuurlijk. Maar wél een hele fascinerende slijtageslag. Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij. Le Mans is niet zomaar een race, het is een ervaring. En als je een klein beetje gek bent op snelle auto’s is dit een evenement wat niet te missen is.

Houden echte kerels het 24 uur vol?
De mannen op Le Mans wél! Op het Circuit tijdens de wereldberoemde 24 uren du Mans wel te verstaan. Deze slijtageslag doet de gemiddelde F1 race/optocht van slechts 2 uurtjes verbleken… Zelfs de kwalificatie duurt hier van 19uur tot middernacht. Alleen om 9 uur is er een uurtje pauze. Kom daar maar eens om bij Schumacher.

Wat is dan toch het geheim van Le Mans? Ik weet het…het zijn de meisjes! De meisjes van Hawaïan Tropic. Als deze lieve meisjes je uitzwaaien, blijf je toch rondjes rijden om te laten zien dat jij een echte vent bent?

Uw razende reporter is, gewapend met persausweis, ter plaatse en doet integraal en direcht verslag van dit geweldige evenement. De fotografische weerslag is te vinden op mijn digitale pitbord.

Is meedoen belangrijker dan winnen?
Nee, natuurlijk niet! Wie die onzin heeft bedacht is een geboren loser…
Op 10 juni was de prijsuitreiking van de ISACAR 2006, en ons team was vol verwachtingen. Door de verregaande automatisering hadden we immers de routepunten van de middagvlucht (de ochtendvlucht was ivm het weer niet meegerekend) precies uitgeknobbeld en maar liefst 7 foto’s gevonden. Alleen een ietwat vertraagde start heeft ons wat extra strafpunten opgeleverd. Dus dan begint de kwelling van het wachten op ‘…and the winner is:’. Nu weet ik hoe Brad Pitt zich elk jaar moet voelen. En hoe dichter men bij de eerste prijs komt, hoe verder de moed in de schoenen zakt. Totdat ze bij de tweede prijs aangekomen zijn en dan roepen dat het startnummer 29 is met registratie PH-PLK! YES! Dat zijn wij! In een soort roes loop je dan naar voren, elkaar feliciterend en all smiles natuurlijk. Herman en Guido mogen lekker op weg met KLM naar een intercontinentale bestemming, en dat mag wel na 10 ISACAR rally’s met de Pluk.

Volgende keer gaan we winnen…ik voel het…
Een beetje jammer is het dat de organisatie niet in de gaten had dat ons toestel ouder is dan 35 jaar, want technisch gezien hebben we recht op de DDA Classic Airlines Prijs. Ik riep nog ‘recount!’, maar het mocht niet baten…

Ben zelfs ik niet immuun voor de WK-Koorts?
Tuurlijk wel! Dat voetbal laat me Siberisch koud, maar voor een Oranje gerelateerd geintje ben ik altijd wel te porren. Mijn werkgever heeft een wedstrijdje uitgeschreven om de sfeer er een beetje in te brengen: maak een leuke foto van iets of iemand met het officiele TenICT Oranje T-Shirt. Daar moet ik natuurlijk de creatieve sappen even over laten stromen. Gelukkig heeft een goede vriend van mij twee varkens en die leken mij wel geschikte slachtoffers voor een potje clean, wholesome WK-Fun! Laat Lekker Dier het maar niet horen…hoewel…is wél weer reklame natuurlijk…
Knor liet zich verbazend makkelijk in het shirt hijsen. Nou ja…hijsen, ze liep er zó in. We hadden veel kabaal en tegenstribbelen verwacht, maar niets. Je mocht er alleen niet meer aankomen, zo trots was ze op het oranje shirt. Dus liep ze steeds weg:

Klazien, haar vriendin, vond het maar raar en was er een beetje bang van. Later verdween de weerstand en hebben ze zelfs een potje gevoetbald:

Helaas konden ze niet beslissen wie de aftrap moest doen, dus bleef het bij een onbevredigend 0-0. Evengoed hoop ik dat een van de foto’s een prijs waard is. Het kostte de varkentjes tóch een klein beetje stress op de vrije zaterdagmiddag. Wie de rest van deze fotosessie wil zien, kan terecht in mijn Digitale Varkenshok.