Mike’s Foto Blog

Kun je met een Uzi foto’s maken?
Jazeker! Men neme een Canon EOS 1D, zet ‘m op High Speed Continuous Drive en drukt af. Dat klinkt dan ongeveer zo. Een aantal mensen vreesden het al, en het is dan toch gebeurd: ik heb een Canon gekocht. Heel onverwacht kruisde een 2de hands EOS 1D mijn pad en het was, zoals Don Corleone dat fijntjes kan zeggen ‘an offer I couldn’t refuse…’. Ik stond helemaal in de Minolta D7D stand, maar de 1D is zo’n indrukwekkende camera dat ik ‘m niet kon laten liggen:

Normaal gesproken durf je niet aan dergelijke camera’s te denken vanwege het prijskaartje (introductieprijs in 2001 zo’n €7500) maar nu dan voor een prikkie bij een betrouwbare persoon op de kop getikt. De 1 serie van Canon is de professionele lijn en dat kun je zien aan de specificaties. Hoewel deze camera al wat ouder is, moet je goed zoeken om een camera te vinden die in de buurt komt van de prestaties van deze Hummer. De 20D is ongeveer net zo snel, maar ontbeert talloze opties en instelmogelijkheden van de 1D. Bepaalde cijfers zijn fenomenaal te noemen: 8fps, 45 AF punten en de AF is snel genoeg om een F1 bolide met 300km/h in focus te houden tot op 25 meter afstand. Daarnaast is ie spatwaterdicht (helemaal als je L-lenzen gebruikt) doordat ie compleet voorzien is van o-ringen. Ik denk dat ik veel plezier ga beleven aan deze camera. En voor de wellicht teleurgestelde Minolta kijkers: ik denk dat ik ook dik tevreden zou zijn geweest met een D7D, maar als je voor een keuze staat, moet je een beslissing nemen.

Deze opname laat het formaat van de cam goed zien; een echte HummerCam:

Hoe noem je een meeting met 3 man?
Een Mini-Meet… Vandaag met een aantal GoT genoten een Mini-Meet gehouden in A’dam. Doel was om wat met elkaars Minolta camera’s te spelen en ervaringen uit te wisselen. Helaas waren we maar met z’n 3-en en heel even met 4 man. Evengoed wel even de gelegenheid gekregen om met mijn ‘aanstaande’ te spelen en echte gebruikerservaringen te horen/vragen. Ook kon ik vaststellen dat mijn Sigma flitser ook op de Dynax 7D werkt, iets dat niet helemaal zeker was. Tonio en Martijn konden met elkaars lenzen spelen en ervaringen uitwisselen. Ondertussen werden natuurlijk ook foto’s gemaakt. Niet echt veel hoogstaands, maar toch wel een paar geinige plaatjes geknipt. Ik heb nog wat lomo-achtige experimenten gedaan door de camera zonder echt goed te mikken en op compositie te letten af te drukken. Het grappige aan de resultaten is niet zozeer een fotografisch hoogstandje, maar de spontaniteit. Mensen hebben niet in de gaten dat ze op de foto gaan en blijven zichzelf.

Het Vondelpark was op zich wel leuk, ware het niet dat het er een beetje troosteloos bij lag. Herfst, regen en renovaties doen het park geen goed. De parkietjes hadden er desalniettemin geen last van. Die waren vrolijk aan het kwetteren…

Evengoed heb ik toch nog een paar leuke briefkaartjes kunnen maken in het Vondelpark:

Wie geïnteresseerd is in de complete ‘reportage’ kan zoals gewoonlijk weer aan zijn gerief komen in mijn Digitale Afwerkplek.

Hoe klinken een stel vrije radicalen?
Heel erg goed, kan ik u melden! Vooral als deze radicalen worden aangevoerd door Walter Trout. Voor het eerst live bezocht en dat beviel prima. Het voorprogramma van Steve Fister was ook meer dan in orde. Steve heeft wel wat weg van Steve Vai, de stuntgitarist van wijlen Frank Zappa. Speelt grandioos, die knaap. Aangezien meneer Fister geen eigen band heeft (op de CD speelt hij alles zelf), wordt hij tijdens deze tour bijgestaan door 2 Nederlanders: Barend Courbois op bass en Hans in ‘t Zand op drums.

Walter zelf was fenomenaal. Met een tot op het bot toe versleten en aangevreten gitaar toverde hij de ene scheurende solo na de ander eruit. Waanzinnig, wat een energie gaat daar van uit. De rest van de band is van hetzelfde nivo. De drummer zat heerlijk te spelen met zijn stokjes en de bassist was volgens mij zo stoned als een garnaal. Dit hinderde hem op geen enkele manier, want hoe sloom ie ook uit zijn ogen keek, zijn vingers waren vliegensvlug. Op orgel Sammy Avila, een Spaan-achtige dwerg met de Blues. Te gekke band en een hele goede live-act.

Walter had twee verrassingen tijdens dit optreden in de Effenaar te Eindhoven. De eerste kwam vlak vòòr Walter ging spelen en er wat kinderen over het podium drentelden. Het bleken Walter’s kinderen en zei wilden Rock ‘n Roll spelen, zo vertelde Pa Trout. Of dat mocht… Nou ja, dat vonden we met z’n allen ok. Met gespannen gezichten deden ze hun best om ons te imponeren. Hoewel ik niet echt ondersteboven was van het nummer, was het natuurlijk helemaal top dat zoiets gebeurt. Helemaal goed dus. Tijdens de ‘encore’ kwam Barend Courbois erbij met zijn bass om de boel op te leuken. Ik ben benieuwd wat daar nog uit voort komt.

De tweede verrassing was een gast artiest die we in Nederland allemaal kennen: Thijs van Leer. Deze flierefluiter blijkt nog steeds mee te doen zonder rolator, hoewel de gerechtigde leeftijd daarvoor met rasse schreden nadert. Thijs speelde uiteraard dwarsfluit en ging een muzikaal duel aan met Walter. Hierbij beantwoorde hij de stukjes sologitaar met de fluit of zijn stem (het bekende jodelen). Helemaal goed! Erg leuk om Thijs weer eens te zien.

Wie meer wil zien, moet zijn of haar muisje even hier parkeren en klikken.